“Kattenkwaad met een magisch tintje ,”
The Scotsman, 27 Juni, 1998

Catherine Lockerbie

Hoe komt het precies dat sommige helden in kinderharten kunnen springen, terwijl anderen wegkwijnen in de verre volwassen duisternis? Harry Potter een jongen die tovenaar is  is sneller dan een  langssuizende bezemsteel in de  harten van jonge lezers gekropen.

Zijn eerste verschijning, en gelukkig gevonden in de eerste rand van literaire bekendheid is goed gedocumenteerd. Harry Potter en de Steen der Wijzen, JK Rowlings debuut, vorig jaar trok duizelingwekkende lof en advancesaan , won de Smarties Award en zorgde ervoor dat grote aantallen kinderen werkelijk  de moeilijke vocabulaire van Dreuzels en Huffelpufs  overnamen. Op speelplaatsen weerklinken de geluiden van Zwerkbal-een gevlogen tovenaars spel dat fantastisch stuntvliegen vertoont. Kinderen spelen bij Harry Potter: het ultieme compliment.

Het tweede boek, het  lang verwachte vervolg – er zullen er in totaal zeven zijn – wordt nu al in aanzienlijk hoge  aantallen en is nu schaars in de winkels. In het eerste boek leren we dat Harry Potter helemaal geen normale jongen isondanks zijn vrolijke en normale verschijning. Een bliksem schicht op zijn voorhoofd onthuld zijn echte identiteit en toekomst.

De donkere en slechte heer Voldemort vermoordde Harry’s ouders toen hij een baby was maar al zijn duistere krachten faalden tegen de jongen. Daarom is Harry Potter een legendarische naam in de wereld van heksen en tovenaars – een parallel universum wat Rowling creëerde met enorme moed en vindingrijkheid naast de slome wereld van de Dreuzels of het niet magische volk.

Datzelfde contrast, de akelige buitenwijken van Harry’s, oom en tante en werkelijk weerzinwekkende neef Dirk wonen tegenover het prachtige, chaotische en enge van de magische wereld, verlicht ook het tweede boek.

’De wereld van Dirk is er een van zaken doen en saaiheid. De wereld van Harry, als hij is ontsnapt, is één waar auto’s vliegen, waar aardmannetjes problemen maken in een klaslokaal en waar Mandragora wortels zichzelf onthullen als lelijke schreeuwende baby’s als ze met zorg worden herplant.

Dit is de wereld van Zweinsteins hoge school van Hekserij en Hocus  Pocus), de kostschool waar de lessen gaan over toverstokgebruik en toverdranken brouwen in plaats van Algebra en Engels en waar ondeugende geesten dwalen door de gangen en persoonlijke uilen de post brengen.

In deze aflevering  over Harry´s leven, geven vreemde aanvallen op de leerling tovenaars aan dat de befaamde geheime kamer is geopend en er zullen fijne, leuke en griezelige avonturen gebeuren met slangen, spinnen en echt hele slechte slechteriken voordat de bescheiden, moedige, vastberaden en een beetje verwarde Harry zegeviert.

 Je zou kunnen denken dat het allemaal vertederend ouderwets is. Maar deze kinderen zeggen “cool” en vergelijken de laatste modellen bezemstelen alsof ze de hipste sportschoenen zouden zijn.

De (setting), hoe dan ook, Zweinsteins school, is een mix van Enid Blyton  en Mervyn Peake - een soort van lollige grap in Gormenghast. Deze boeken zijn niet echt hedendaags, ze zijn niet speciaal thematisch, de Spice girls  komen er nergens in voor, ze zijn niet op de televisie, maar zij schreeuwen uit naar kleine en grote beeldschermen  door hun geweldige visuele karakters en plaatsen gretig aan het pakken; en kinderen houden van hen, enthousiast en hongerig.

Laat ons Laten we dus nadenken over Harry Potter en wat kinderen echt willen van boeken. Het is duidelijk dat zij geen schoolmeesterachtigheid  of saaiheid willen; zij willen niet worden verleid of worden beschermd. Zij willen wel sommigen of allen van de volgende: een rijke, complete en opwindende wereld waarin zij zichzelf kunnen onderdompelen; hopen van magie voor de dagen wanneer steeds meer boeken over daten en voetbal beginnen te vervelen; een briljante verhaallijn,) één die spannend is en die je niet meer los kan laten; genoeg grapjes en wendingen en verdraaiingen en een beetje ongemanierdheid en een beetje goed.

Want, zelfs als ze absoluut  geen moralisering willen, ze willen wel een groot en vrijmoedig gevoel van moraal. Regels kunnen misschien worden gebroken, mensen kunnen misschien dwaze en slechte dingen doen, maar kinderen moeten weten dat ook zij de moed en scherpzinnigheid en grootheid van hart hebben om tegenslagen af te wenden. In de enigste regel  die ook maar in de verste verte met een boodschap kan worden vergeleken,  zegt Albus Perkamentus, grote tovenaar en hoofd van Zweinstein dat Harry die heeft zitten piekeren over zijn eigen potentieel om een slechte, in tegenstelling tot een goede, tovenaar te zijn: “Het zijn onze keuzes, Harry, die laten zien wie we werkelijk zijn, veel meer dan ons kunnen.”

Harry is speciaal, en elk kind ook. Elk wie hem nog moet kennismaken zou nu meteen met hem moeten kennismaken.

Het regelrecht opgewekte enthousiasme van Joanne Rowling’s vertelwijze zou zelfs de striktste Dreuzel verleiden.