Het dagboek van J. K. Rowling
Sunday Times, 26 juli 1998
(onbekend*)
Café vereniging: Minstens één keer per week ga ik naar Nicolsons, het café in Edinburgh waar ik veel van mijn eerste boek, Harry Potter en de Steen der Wijzen heb geschreven. Nu zijn de manager en de eigenaars vrienden, of misschien zijn ze gewoon opgelucht dat ik nu eten bestel. De meeste interviews met de pers doe ik in het café, gedeeltelijk uit dankbaarheid dat ze me toestonden om hier twee uur te zitten met één koude espresso.
Ik schrijf hier nu niet vaak meer omdat ik me te verlegen voel, maar twee dagen geleden deed ik hier een radio interview en het is heel erg moeilijk om vragen op een begrijpelijke manier te beantwoorden wanneer de helft van het personeel, je zus en je dochter krankzinnig lachen van de andere kant van het restaurant omdat je er stom uit ziet met een koptelefoon op je hoofd.
Plotselinge sensatie: Vorig jaar rond deze tijd kocht een Amerikaanse uitgever de rechten voor Harry Potter en de Steen der Wijzen voor wat ze een ‘substantiële’ som geld noemen. Mijn leven veranderde letterlijk in één nacht. Ik legde de telefoon na het gesprek met mijn agent. Christopher, neer in een staat van vergevorderde schok (ik denk dat mijn bijdrage aan het gesprek bijna alleen uit de woorden “Hoeveel? Ik kan het niet geloven” bestond), liep uren rond in mijn flat in een soort van nerveuze trance, ging naar bed rond 2 uur ’s morgens en werd de volgende morgen vroeg door de telefoon gewekt. Hij stopte een week lang niet met rinkelen. Het was een assepoesterverhaal voor de pers, arme, gescheiden moeder schrijft in cafés terwijl haar dochter naast haar slaapt en uiteindelijk heeft ze geluk. Ik had nooit verwacht dat iemand persoonlijk in me geïnteresseerd zou zijn: mijn wildste fantasieën gingen niet verder dan dat het boek zou worden uitgegeven en het toppunt van prestatie leek me een recensie in een krant van kwaliteit. Om opeens mijn eigen grijnzende gezicht te zien staren uit een half dozijn kranten, allemaal met als onderschrift “arme alleenstaande moeder Joanne Rowling” is een desoriënterende ervaring.
Van hot naar haar: Ik ben net terug van een aantal signeer- en voorleessessies in boekwinkels en scholen in Engeland en Schotland om het tweede Harry Potterboek, Harry Potter en de Geheime kamer te promoten en het is één van de beste weken uit heel mijn leven geweest. Ik heb tien jaar oude kinderen ontmoet die hun eigen verhalen mee hebben genomen om ze aan mij te laten zien, meisjes die me fanbrieven hebben gegeven, paars uit verlegenheid, jongetjes die naar de vloer staren terwijl hun moeders hun in hun rug porren, hen aanmoedigend om mij te vertellen hoe leuk ze het boek vonden (“Hij kon het niet neerleggen, toch, Daniel? Je hebt het zes keer gelezen, toch Daniel? Toch, Daniel? Zeg iets, Daniel.”) Het beste moment was dat ik de moeder van een dyslectisch kind van negen jaar ontmoette, en die me vertelde dat Harry Potter het eerste boek was dat hij zelf had uitgelezen. Ze zei dat ze in tranen uitbarstte toen ze hem vond terwijl hij het las in bed, de ochtend nadat ze de eerste twee hoofdstukken aan hem had voorgelezen. Ik ben er niet zeker van of ik aan haar kon overdragen hoe geweldig dat was om te horen, omdat ik dacht dat ik ook zou gaan huilen.
Als een voormalige leraar, voel ik een heerlijk gevoel van onverantwoordelijkheid wanneer ik een kamer vol met kinderen moet ontmoeten, wetend dat het enige wat ik hoef te doen is hen te vermaken en ik geen orde hoef te houden. Ik moet zeggen dat geen één van de kinderen die ik in de afgelopen week heb ontmoet zo onbeleefd was als de twee leraren die gewoon door mijn voorlezing heen praatten terwijl zestig kinderen die zich heel goed gedroegen naar elk woord luisterden.
Ik wilde stoppen en hard zeggen, “We zullen wachten tot jullie je gesprek hebben afgerond,” maar ik ben een lafaard dus ik las gewoon harder voor.
Zure sinasappels: Openbare signeersessies trekken soms leden van een bepaald ras aan: het Niet Uitgegeven en Nijdige Schrijver ras. Vroeger hoorde ik bij een slechtere soort (Niet Uitgegeven en Depressief) dus de mentaliteit van meneer Nijdig is voor mij heel moeilijk om me voor te stellen. Ik nam altijd aan dat de uitgevers die Harry Potter en de Steen der Wijzen afwezen omdat het naar hun mening niet goed genoeg was. Meneer Nijdig is echter niet zo naïef. Hij weet dat er een trucje is wat er voor zorgt dat je uitgegeven is, een bepaald ietsje dat weinig of niets te maken heeft met een boek dat mensen misschien wel leuk zouden vinden om te lezen. Daarom komt hij langs wanneer hij weet dat een schrijver waarvan de boeken net zijn uitgegeven zal verschijnen in een boekhandel bij hem in de buurt, zodat hij kan vragen wat de toverformule is.
Deze week ontmoette ik een behoorlijk koppige meneer Nijdig. Hij kwam op met af met een gefixeerde en een licht maniakale grijns en begon het gesprek door me op te hoogte te brengen van het feit dat Boomsbury (mijn uitgever) zijn boek had afgewezen. Er volgde een kruisverhoor over hoe ik het voor elkaar had gekregen om er voor te zorgen dat ik op hun lijst kwam, waarbij hij me nog net niet beschuldigde van het feit dat ik gevoelige foto’s van de managing director bezat.
Ik weet hoe vervelend het is om de plof van je afgewezen manuscript op de deurmat te horen, omdat het niet lang geleden met mij gebeurde, maar het enige advies wat ik nog niet uitgegeven schrijvers kan geven is: zoek naar geschikte vertegenwoordigers en uitgevers in het Writers’ and Artists’ Yearbook en werk je door die lijst heen.
Het is misschien een saai advies, maar het werkte bij mij. Uiteindelijk gaf meneer Nijdig op en dreef Rosamund, die verantwoordelijk is voor de marketing van Bloomsburys kinderboeken. Het laatste dat ik hoorde was dat hij haar vertelde dat hij al zijn eigen marketing strategie had ontwikkeld.
Luister samen met moeder: Na de boek tour kwam ik met wallen onder mijn ogen van de vermoeidheid thuis, overladen met cadeautjes, maar mijn vier-jaar-oude dochtertje was maar half enthousiast. Ze had gelogeerd bij haar beste vriend, Thomas, die een stapelbed heeft en een grote collectie van Batmanspeelgoed – dat kan ik niet evenaren. In een poging om een klein beetje enthousiasme te kweken na het laatste interview bij Nicolsons, zette ik die avond de radio aan en vertelde haar dat ze op het punt stond om haar moeder over haar boek te horen praten. Ze keek me op een medelijdende manier aan. “Maar ik weet al hoe je klinkt, mama.”
Harry Potter en de Geheime Kamer wordt uitgegeven door Bloomsbury en kost 10.99 pond. Het is nu al een bestseller.
*: Het lijkt er op dat dit door J. K. Rowling zelf is geschreven, maar dat is niet zeker.