"De Toverspreuk van de Best Verkopende Magie,"
The Scotsman, 28 november 1998

Catharine Lockerbie

Waarschijnlijk is het meest verbazingwekkende succesverhaal van een kinderboek in 1998 opnieuw dat van de leerling-tovenaar, Harry Potter, en zijn bedenkster, JK Rowling.

Toen Harry Potter en de Steen der Wijzen (Eng: Harry Potter and the Philosopher Stone) voor de eerste keer werd gepubliceerd dit jaar, barstten de kranten uit hun voegen met verhalen over hoe een alleenstaande moeder in een Edinburgh's café een van de meest aangrijpende kinderboeken had geschreven sinds jaren.
Verder dit jaar steeg het succes alleen maar met de publicatie van het tweede boek: Harry Potter en de Geheime Kamer (Eng: Harry Potter and The Chamber of Secrets), dat minstens even diepgaand, verfrissend, grappig en boeiend is als het eerste; de verkoop van de filmrechten voor een bedrag dat zes cijfers telt en de verovering van Amerika door de moedige jonge Potter. (Daar is, opmerkelijk, de titel van het eerste boek veranderd naar "Harry Potter and the Sorcerer's Stone", waarschijnlijk omdat Amerikaanse kinderen schrik zouden kunnen hebben voor de vreemde term "Philosopher".)
Al de clichés zijn aanwezig: van heel arm naar rijk, het sprookjessucces, ...  en voor 1 keer zijn ze ook allemaal echt waar. Voor één keer, is de hype ook stevig gegrond in iets met echte en vrolijke waarde: dit zijn boeken geschreven met opmerkelijk enthousiasme, J.K. Rowling bezit de vaardigheid om dingen boeiend te vertellen en geestige personages te creëren.
Bovendien zijn het boeken die volwassenen ook kunnen aanspreken. Dit jaar was er daarvoor de komst van de zwart-witte versie, naar het verzoek van volwassen die zich schaamden om heimelijk de kinderversie uit de boekhandel te halen voor hun eigen plezier.

De lagere schoolkinderen en ook vele oudere, hebben een hele nieuwe woordenschat gekregen: Dreuzels, of niet-magische mensen; Zwerkbal, het gevaarlijke spel gespeeld door onze op bezemsteel-vliegende helden; Zweinstein, de school in gotische stijl, waar jonge heksen en tovenaars moeten studeren; Albus Perkamentus, het charmante en excentrieke schoolhoofd, en Voldemort, de slechterik die Harry's ouders vermoord heeft en hem enkel een typisch bliksemvormig litteken op zijn voorhoofd heeft achtergelaten. (Kijk onder de pony van je kind uit naar het laatste gebruik van onuitwisbare stiften.)
Verstandige ouders en verzorgers leren dan ook deze termen van ingewijden:  met een film in aankomst en de zekerheid van nog 5 komende boeken, zal Harry Potter in vele jonge hoofden kruipen en zal het nog een gespreksonderwerp zijn voor vele jaren.